ผมเป็นคนที่ชอบซื้อหนังสือ
อยู่ร้านหรืองานสัปดาห์ฯ ได้บ่อยบ่อย
จะหยิบมาทีละเล่มใช้มือคอย
พลิกค่อยค่อยทีละหน้าทีละตอน
เล่มนี้ดีเอาเลยอยากได้มาก
เล่มโน้นก็แสนอยากจะได้ก่อน
ล้วนปกสวยเรื่องเยี่ยมมาเว้าวอน
ต้องซื้อมาแล้วพาจรกลับบ้านไป
เรื่องเศร้าเกิดขึ้นเมื่อกลับบ้าน
หนังสือนั้นฉันไม่อ่านชั่วนานสมัย
ดีแต่เก็บเข้าตู้หรือวางไกล
เพื่อสักวันจะได้พบอีกที
ตกลงว่าเราพบกันสองครั้ง
หนึ่งเมื่อยังหน้าใหม่ดูสดศรี
อีกหนึ่งเมื่ออยู่ในกองอันมากมี
อาจเมื่อผ่านหลายปีค่อยพบพาน
เหมือนเอาพวกหนังสือใหม่มาขังคุก
ไม่ดูแลทุกข์สุขไม่สงสาร
อย่างดีคือพบใหม่และได้อ่าน
อย่างเลวคือปลวกรานและรากิน
อยากจะเลิกซื้อใหม่ก็เลิกยาก
เลิกเสพติดมันลำบากเกินถวิล
เอาเป็นว่าผมจะอ่านเป็นอาจินต์
แม้ไม่สิ้นสิ่งอ่านไม่เป็นไร
เหมือนกับปลดปล่อยบรรณชีพ
ให้เกิดก่องส่องประทีปสว่างใส
สมค่าแห่งหนังสือที่พิมพ์ไว้
เพื่อเปิดโลกส่องใจใครสักคน | 